Full Review

Κάνω αρκετές σκέψεις τώρα τελευταία. Υποθέτω πως πάντα έκανα σκέψεις απλώς όσο μεγαλώνεις σκέφτεσαι περισσότερο για περισσότερα. Και να φανταστείς πως δεν είμαι καν τόσο μεγάλος, μόλις 20 ετών. Είμαι όμως στην κατάλληλη ηλικία για να σκέφτομαι για το μέλλον και πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί. Δεν θα σας απασχολήσω με υπαρξιακά ζητήματα ή φόβους για εύρεση δουλειάς, μην ανησυχείτε, θέλω να μιλήσω για κάτι πολύ πιο απλό αλλά συνάμα σημαντικό για όλους εμάς που έχουμε ξενυχτήσει πέντε μέρες παραπάνω παίζοντας Halo ή, ξέρω γω, FIFA, οτιδήποτε η αλήθεια είναι. Με αφορμή λοιπόν μία πρόσφατη συζήτηση που είχα αναρωτήθηκα πώς θα είναι το gaming κομμάτι του εαυτού μου σε 5-6 χρόνια από τώρα κάτι που δεν έχει να κάνει τόσο με τον φόβο για το μέλλον αλλά περισσότερο με την λύπη για το παρελθόν που φεύγει και παίρνει μαζί του όλα όσα έδωσε.

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία των κονσολών νέας γενιάς συνεχίζω να στηρίζω το πιστό μου PS3 και το αθάνατο Xbox 360 που πέρα από το ταξιδάκι του στη Γερμανία έχει καεί κάνα δυο-τρεις φορές ακόμα αλλά συνεχίζει ακάθεκτο. Ο λόγος που δεν έκανα ακόμα το άλμα δεν είναι τόσο οικονομικός (αν και παίζει και αυτό το ρόλο του δυστυχώς ή ευτυχώς) όσο ουσίας. Βλέπετε, πέραν του Phantom Pain που κυκλοφόρησε πέρυσι δεν έβλεπα στον ορίζοντα κανέναν απολύτως λόγο να δώσω μερικά κατοστάρικα για να πάρω νέα κονσόλα και από τη στιγμή που θα μπορούσα να το απολαύσω στο παλιό μου PS3 (με πολύ χειρότερη απόδοση μεν αλλά ίδια ουσία δε) δεν υπήρχε καμία βιασύνη. Και αυτό με ανησυχεί. Με ανησυχεί τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε γενικότερο.

Θυμάμαι σχεδόν δέκα χρόνια πριν, λίγο πριν πάρω το 360 τα Χριστούγεννα του 2007 ειλικρινά ανυπομονούσα να το πιάσω στα χέρια μου. Δεν υπήρχε κάτι που ήθελα παραπάνω, η Legendary edition του Halo 3 βρισκόταν στο δωμάτιό μου τουλάχιστον ένα μήνα πριν πάρω το μέσο για να το παίξω ενώ η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε έναν χρόνο μετά όταν πήρα PS3 για να παίξω και να τερματίσω (κάπου στις 10 φορές εν τέλει) το MGS4. Υπέροχες στιγμές, το Halo 3 είναι από τα αγαπημένα μου παιχνίδια με αξέχαστο campaign, ήταν η πρώτη μου online εμπειρία, φοβερά πράγματα, δηλαδή, τι, παίζω με άλλους τώρα και μπορώ να τους μιλήσω και, α, κοίτα να δεις μπορώ να παίξω και με τους φίλους μου online και φυσικά θα τερματίσουμε όλα τα διαθέσιμα Halo σε Legendary co-op.

Από την άλλη το MGS4 ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό, η απόδειξη πως τα παιχνίδια μπορούν να λειτουργήσουν τέλεια σαν σεναριακές εμπειρίες, με έμφαση στην ιστορία, set-pieces θεαματικά, βαθιά νοήματα, ιστορικές ατάκες, ανατριχίλες, δάκρυα, δώστε cut-scenes στον λαό, μπορώ να βλέπω τα briefings για ώρες, σκέτη απόλαυση και μετά φυσικά συζήτηση μεγάλη για τις ανατροπές και τί μπορεί να σημαίνει αυτό ή το άλλο. Αν το Halo 3 μου έμαθε να παίζω, το MGS4 μου έμαθε να βλέπω. Όσο διαφορετικές και να ήταν οι δύο εμπειρίες μεταξύ τους είχαν ως κοινό παράγοντα ότι ήταν κάτι καινούργιο και φρέσκο, κάτι αδιανόητα υπέροχο και χάρηκα που ήμουν εκεί για να το ζήσω στην εποχή τους (ή σχεδόν τέλος πάντων).

Πέρασαν μερικά χρόνια για να μπορέσω να ενθουσιαστώ ξανά τόσο πολύ με ένα παιχνίδι (ίσως να μπορούσα να αναφέρω το Halo Reach ή το Peace Walker αλλά δεν τίθεται θέμα σύγκρισης) και το Phantom Pain με έκανε να νιώσω ξανά αυτήν την ανάγκη, αυτήν την επιθυμία να πιάσω στα χέρια μου το παιχνίδι και να του αλλάξω τα φώτα και το έκανα. Ακόμα το κάνω και έχω γράψει ήδη αρκετές λέξεις (εδώ) οπότε δεν θα αναλωθώ περισσότερο πάνω στο MGSV αλλά θα επικεντρωθώ στο μετά. Αποφεύγοντας τα εύκολα αστειάκια περί phantom pain παρατηρώ πως ένα χρόνο αργότερα δεν υπήρξε και δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει να νιώθω έτσι. Όμορφα παιχνίδια υπάρχουν και αρκετά μάλιστα, με το που πάρω PS4 έχω στη λίστα μου τουλάχιστον δέκα τίτλους με τους οποίους θέλω πολύ να ασχοληθώ.

Αλλά πού είναι αυτό το κάτι παραπάνω; Ίσως το Last Guardian να φτάνει κοντά αλλά η αμφιβολία που το περιβάλλει δεν μου επιτρέπει να ενθουσιαστώ. Φυσικά και γι’αυτό δεν φταίει η βιομηχανία αλλά κυρίως εγώ, θέλω να πω, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα τώρα αν ήμουν 13-14 ετών και περίμενα το Gears 4, ένα παιχνίδι που στην παρούσα φάση μου φαίνεται τουλάχιστον αδιάφορο. Έγινα τόσο κυνικός από τα 20; Τα παραλέω, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. The Witcher 3, Uncharted 4, Mankind Divided, Bloodborne! Υπάρχουν παιχνίδια εκεί έξω, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα, ο αληθινός φόβος θα είναι αν θα λέω τα ίδια μια πενταετία μετά.

Γιατί όσο υπέροχο είναι να επανακυκλοφορεί ένα παιχνίδι για όσους δεν το έπαιξαν παλιά, τόσο τρομαχτικό είναι να λες με σιγουριά πως η σημαντικότερη κυκλοφορία της περιόδου είναι το BioShock Collection. Η κατάσταση με τα remasters είναι χειρότερη απ’όσο ήταν τρία-τέσσερα χρόνια πριν και δεν ξέρω πού μπορεί να φτάσει η όλη κατάσταση μιας και αποτελεί ξεκάθαρα την εύκολη λύση και θα μπει μπροστά από νέες τολμηρές ιδέες που θα μπορούσαν με την σειρά τους να αξίζουν μετά από καιρό ένα remaster μόνο που δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ για να το μάθουμε αυτό. Από την άλλη έχουμε την μανία με το VR που υποθέτω πως είναι όντως κάτι εντελώς καινούργιο (περίπου τουλάχιστον) αλλά ως early adopter του Kinect το οποίο χρησιμοποιήθηκε για δυο μήνες και τώρα δεν ξέρω καν πού βρίσκεται το μόνο που σκέφτομαι είναι πόσο γρήγορα θα ξεφουσκώσει το όλο θέμα. Ίσως είμαι υπερβολικός βέβαια και όλο αυτό οδηγήσει σε μία νέα, χρυσή εποχή για το gaming.

Βέβαια μετά σκέφτομαι το PS4 Pro και το Project Scorpio. Αλλά δεν έχω το κουράγιο να αναλύσω και αυτό, ήδη μαζεύτηκαν πολλά.

Το βασικότερο όμως που μπαίνει και βγαίνει από το μυαλό μου σε τέτοιες στιγμές είναι ο λόγος που παίζω, ο λόγος που σπαταλάω ώρες από την ζωή μου. Η εύκολη απάντηση είναι πως μου αρέσει, η αληθινή όμως είναι ότι το λατρεύω. Θα ακουστεί φοβερά κλισέ και συγγνώμη γι’αυτό, αλλά τόσα χρόνια μετά λατρεύω το γεγονός ότι μπορώ να κάτσω και να σκεφτώ δεκάδες όμορφες αναμνήσεις που μου έχει χαρίσει η όλη διαδικασία και αυτό που προσπαθώ να πω τόση ώρα είναι ότι θα μισήσω τον καιρό που δεν θα προσθέτω νέες σκέψεις. Και αυτός ο καιρός έρχεται, μπορεί να μην είναι σε πέντε χρόνια αλλά είναι σίγουρα πιο κοντά απ’όσο ήταν τα Χριστούγεννα του 2007.

Αλλά ας έρθει. Η ανησυχία για το μέλλον σε αποσπά από το παρόν και δεν είμαι έτοιμος ακόμα για κάτι τέτοιο. Έχω παιχνίδια να παίξω, μέρη να πάω, άτομα να γνωρίσω. Για κάθε Phantom Pain που πέρασε υπάρχει ένα Inside που έρχεται και μπορεί ο μεγάλος ενθουσιασμός να έχει φύγει για πάντα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσω να παίζω. Όλες εκείνες οι μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές δεν θα φύγουν, θα παραμείνουν εκεί και θα περιμένουν να προστεθούν καινούργιες οι οποίες κρύβονται πίσω από ένα press start (ή press options στην ίσως χειρότερη αλλαγή που έφερε η τωρινή γενιά). Λίγο καιρό πριν πάρω νέα κονσόλα αποφάσισα να παίξω ένα τελευταίο παιχνίδι στο PS3, αν και δεν είναι τόσο μελοδραματικά τα πράγματα, η γρατζουνισμένη αυτή συσκευή δεν θα φύγει απλώς ίσως ξεχαστεί και μαζέψει λίγη παραπάνω σκόνη.

Το τελευταίο αυτό παιχνίδι είναι το Okami και είμαι σίγουρος πως θα φέρει εις πέρας την αποστολή του να δημιουργήσει νέες εμπειρίες, νέες συγκινήσεις, νέες συζητήσεις με φίλους. Για ποιους άλλον λόγο να παίζουμε παιχνίδια αν όχι γι’αυτούς;

About The Author
Κωνσταντίνος Γκουντρουμπής
Παίζω παιχνίδια και βλέπω ταινίες. Συνήθως βλέπω και σειρές. Χαρούμενος με ό,τι μου τρώει ευχάριστα τον χρόνο.