Overview
Info

Σαν μαθητευόμενος του θανάτου, πρέπει να σκοτώσετε μερικούς άτυχους ανθρώπους, αλλά να το κάνετε να φανεί σαν ατύχημα. Για να το πετύχετε, θα χρειαστεί να αλλάξετε θέση σε αντικείμενα έτσι ώστε μια αλυσιδωτή αντίδραση να δώσει το θανατηφόρο χτύπημα.

Full Review

Θυμάστε όταν ήσασταν λύκειο που είχατε εκείνον τον βαρετό καθηγητή στα αρχαία (μαθηματικά για τους θεωρητικούς) και δεν χρειαζόσασταν το μάθημά του γιατί δεν ήταν στην κατεύθυνσή σας; Στην ώρα του δεν κάνατε σκίτσα, χασμουριόσασταν, διαβάζατε άλλο μάθημα και γενικά για να σωθείτε από την πλήξη σας κάνατε το οτιδήποτε άλλο; Αυτό θα σας συμβεί κι αν παίξετε το Death’s Life, έναν τίτλο που προκαλεί τόση αδιαφορία που σπάνια έχω δει σε παιχνίδι. Οπότε ξεσκονίστε τα φτυάρια σας, γυαλίστε τις τσουγκράνες σας, βάλτε κουρέλια στους πυρσούς σας και πάμε να κάψουμε σε καμιά πλατεία άλλον έναν τίτλο που του αξίζει αυτό που του έρχεται!

Το Death’s Life λοιπόν, είναι ένας απλός και λιτός indie puzzle τίτλος. Σαν μαθητευόμενος του θανάτου, είναι δουλειά σας να ξεπαστρέψετε μερικούς κακομοίρηδες που βρίσκονται σε κάποιο χώρο, για παράδειγμα σε γκαράζ, κουζίνα, πάρκο και τα λοιπά. Ακούγεται καλό; Ναι. Είναι όντως τόσο καλό; Όχι. Για να στείλετε τους στόχους σας στον άλλο κόσμο, πρέπει να ακολουθήσετε μια διαδικασία δοκιμής και αποτυχίας αλλάζοντας θέση σε συγκεκριμένα αντικείμενα μέχρι να πετύχετε το σωστό συνδυασμό. Όταν τον πετύχετε, θα δείτε μια αλυσιδωτή αντίδραση η οποία καταλήγει στο θάνατο του στόχου σας. Αυτοί οι συνδυασμοί είναι συγκεκριμένοι και δεν υπάρχουν στοιχεία που θα σας δείξουν τι πρέπει να πάει που, πράγμα που σημαίνει πως θα ξοδέψετε από λίγο ως υπερβολικά πολύ χρόνο για να τους βρείτε. Το πρόβλημα είναι πως όταν χρειαστεί να το κάνετε αυτό για κάθε πίστα, καταντάει μονότονο και θα σας κάνει να αναρωτηθείτε τι κάνετε ακόμα εδώ και γιατί δεν παίζετε κάτι άλλο.

Τσίρκο, πάρκο, κουζίνα, η μια πίστα πιο βαρετή από την άλλη.

Τσίρκο, πάρκο, κουζίνα, η μια πίστα πιο βαρετή από την άλλη.

Σαν να μην έφτανε το κολαστήριο που λέγεται puzzle, ο κέρσορας είναι απλά για τα σκουπίδια. Είναι ένα σκελετωμένο χέρι το οποίο υπάρχει για να σας βασανίσει, καθώς δεν θα μπορείτε να πατήσετε τα αντικείμενα που θέλετε. Δεν ξέρω τι πήγε στραβά εκεί, οι δημιουργοί απλώς δεν νοιάστηκαν για το μέγεθος σε σύγκριση με το σημείο που γίνεται το κλικ, αναγκάζοντάς σας να χτυπάτε το ποντίκι τυχαία παντού σαν να ξεφύγατε από ζωολογικό κήπο κουβαλώντας ένα τσαμπί μπανάνες (ο πρώτος που θα κάνει Harambe joke θα αναγκαστεί να παίζει αυτή την ντροπή για παιχνίδι 24 ώρες σερί). Από κει και πέρα, τα puzzles δεν είναι ούτε κάτι ιδιαίτερο, ούτε κάτι που θα σας κάνει να ενθουσιαστείτε που το βρήκατε λες και ανακαλύψατε πρώτοι το σύμπαν. Βάλε το μαχαίρι εκεί, άλλαξε θέση στα πιάτα, κούνα λίγο το βιβλίο και τα λοιπά. Απλά χλιαρό ως απογοητευτικό.

Και αν νομίζετε πως ίσως αισθητικά κάτι σώζεται, είστε τόσο αξιολάτρευτοι που μου ‘ρχεται να σας κάνω λούτρινα αρκουδάκια. Το παιχνίδι επιεικώς δεν βλέπεται. Είναι το σωτήριο (και μη χειρότερα) έτος 2016 και έχουμε Unreal, Source, Frostbite, Cryengine διαθέσιμες δωρεάν ή με χαμηλό σχετικά κόστος για να φτιάξουμε παιχνίδια. Οι δημιουργοί είπαν πως όλες αυτές οι μηχανές που έβγαλαν παιχνιδάρες όπως L4D, Battlefield και Crysis δεν άξιζαν τον κόπο και έβαλαν μια που έκανε τα γραφικά να θυμίζουν πιο πολύ μη αλληλεπιδράσιμα περιβάλλοντα από το 1998. Απλά κοιτάξτε τα screenshot, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να χαρακτηριστεί όμορφο, τίποτα απολύτως. Είναι όλα γκρίζα, κακοσχεδιασμένα και χωρίς λεπτομέρεια.

Και μυρμήγκια να πατάγατε, πιο μεγάλο ενθουσιασμό θα είχατε.

Και μυρμήγκια να πατάγατε, πιο μεγάλο ενθουσιασμό θα είχατε.

Όσον αφορά τον ήχο και τη μουσική, είναι μια ελεύθερη πτώση στα τάρταρα της απελπισίας. Η μουσική δεν ταίριαζε καθόλου με το ύφος και το στυλ του παιχνιδιού. Είστε μαθητευόμενος του θανάτου που να πάρει η οργή, οπότε γιατί παίζει μια μονότονη και επαναλαμβανόμενη μουσική που μόνο χασμουρητά προκαλεί αντί για ένα σκοτεινό και σατανικό θέμα; Φαίνεται πως οι δημιουργοί προτίμησαν κάτι ελαφρύ και χαλαρό για κάποιο λόγο που αν τον μάθετε να μου πείτε και μένα.

Τουλάχιστον κάποιοι θάνατοι είναι μέχρι ένα βαθμό διασκεδαστικοί. Στο επίπεδο του εργαστηρίου, για παράδειγμα, πρέπει να βρείτε τρόπο να ρίξετε χημικά πάνω σε ένα κουνέλι το οποίο θα ορμήσει στον στόχο σας και θα τον αποκεφαλίσει. Όσοι έχετε δει Monty Python and the Holy Grail, θα καταλάβετε σε ποια ακριβώς σκηνή αναφέρομαι. Από εκεί και πέρα, αρκετοί θάνατοι είναι κάπως άμεσοι και θα σας αφήσουν να λέτε «τι, αυτό ήταν; μπα, σίγουρα θα γίνει κάτι ακόμα!» Θα κοπεί, για παράδειγμα, το κεφάλι ενός θύματος και δεν θα ακούσετε ούτε κραυγή, ούτε αίμα να πετάγεται. Τίποτα το ουαου δηλαδή.

Κατά τη γνώμη μου όμως, το χειρότερο πρόβλημα του παιχνιδιού είναι πως είναι linear. Μόλις βρείτε τη λύση, τέλος δεν θα χρειαστεί να ξαναπαίξετε την πίστα και ούτε θα το θέλετε πιθανότατα. Αν οι δημιουργοί το έκαναν κάπως πιο πολύπλοκο προσθέτοντας και έναν ή δύο παραπάνω τρόπους να σκοτώσετε το θύμα σας, τότε ναι, με τα χίλια ζόρια θα έλεγα πως άξιζε. Αλλά έχετε έναν και μοναδικό τρόπο να κάνετε το φονικό, οπότε όχι. Αν αυτό το παιχνίδι αποτελούσε μεγάλο τίτλο, θα έλεγα πως πηγαίνει τη βιομηχανία μια δεκαετία πίσω, αλλά ευτυχώς το γλυτώσαμε αυτό. Και αν πιστεύετε πως ήμουν σκληρός μαζί του, απλώς δοκιμάστε το οι ίδιοι. Στοιχηματίζω πως δεν θα αντέξετε πάνω από μισή ώρα.

«Oh, it’s just a harmless little BUNNY isn’t it?» Kudos αν βρήκατε το reference (το κουνέλι είναι μέσα στη λιμνούλα).

 

About The Author
Phobos
Gamer από όταν ήμουν μπέμπης και έβρεχα τις πάνες μου. Θα ασχοληθώ με όποιον τίτλο βρεθεί μπροστά μου, αλλά διατηρώ μια αδυναμία και ειδίκευση σε RPG, strategy και τίτλους με historical setting.